كـڕیـاری هـونـه‌ر

عه‌زیز نه‌سین

وه‌رگێڕ: که‌ریم تاقانه‌

فره‌ كه‌سێك هه‌یه‌ له‌ هه‌ر قامكێكی سه‌د دانه‌‌ هونه‌ر ده‌بارێ، به‌لاَم له‌سه‌ر هه‌ر ده‌ ئه‌نگوسته‌كه‌ی من، جگه‌ له‌ نینۆك شتێكی دیكه‌ نییه‌!
بۆ درۆ بكه‌م؟! ئه‌م قامكانه‌ی من ته‌نیا كارێك زۆر به‌ چاكی ده‌زانن! ئه‌ویش ئه‌وه‌یه‌ ئه‌وه‌نده‌ بوێرانه‌ نوقورچك له‌ سمت ‌و قاچ ‌و قولـی خانمان ده‌گرن، ئاخ ‌و ئۆفـیان ده‌گاته‌ ئاسمان.. خۆ ئه‌گه‌ریش خانمه‌كه‌ چه‌شنی برووسكه‌ ڕوو وه‌رگێڕێ ‌‌و بیهه‌وێ‌ مه‌چه‌كم بگرێ‌، ده‌ستی له‌ هیچ گیـر نابێ‌!
ئه‌م قامكانه‌م ته‌نیا جارێك غه‌دریان لـێ‌ كردم.. ئه‌وه‌ش تاوانی ژنه‌ بوو. سمت‌ و كه‌مه‌ری ئه‌وه‌نده‌ قه‌ڵه‌ و ‌و گۆشتن بوو هه‌ر ده‌تگوت ئه‌نگوستم له‌نێو گۆشت‎دا گیری كردووه‌؛ ئیدی هه‌رچی هه‌وڵم دا ده‌ستم بێنمه‌ دواوه‌، نه‌متوانی. مه‌چه‌كی گرتم.. كوره‌ ڕه‌حمه‌ت له‌ باوكی ژنه‌؛ چونكه‌ ئه‌وه‌نده‌ گوێی نه‌دایه ‌‌و به‌ دوو، سێ‌ شه‌قازله‌و تێهه‌ڵدان كۆتاییی به‌ مه‌سه‌له‌كه‌ هێنا.

شێتێك هه‌ڵات

عه‌زیز نه‌سین
وه‌رگێڕ: که‌ریم تاقانه‌

له‌ "ئه‌مین ئونو"وه‌ به‌ره‌و "كاراكوی" ده‌چووم. كه‌ گه‌یشتمه‌ سه‌ر پرده‌كه‌، ده‌نگی هاوارێك به‌رز بۆوه‌:
 -"وه‌ی بیگرن!.. هه‌ڵهات!.."
 پاسه‌وانه‌كان ده‌ستیان كرده‌ فیكه‌ فیك‌ و هه‌لاَتن به‌م لا‌و به‌و لادا. خه‌ڵكی تێك چڕژان‌و سواری سه‌ر‌و ملی یه‌كدی ده‌بوون. هه‌موو لێكدییان ده‌پرسی:
 - چ خه‌به‌ره‌؟
 - چ بـــــــووه‌؟.
 - ده‌ڵێن شێتێك له‌ ده‌ستی پاسه‌وان هه‌ڵهاتووه‌.
 - كه‌س نازانێ‌ ئه‌م پاسه‌وانانه‌ چیانه‌، جاران هه‌موو كه‌سێكیان ده‌گرت، كه‌چی ئێستا ڕێی هه‌لاَتنیان بۆ خۆش ده‌كه‌ن.
 كابرایه‌ك له‌ من نێزێك بۆوه‌، گوتی:
 - بۆ خاتری خودا سه‌یری ئه‌م مرۆڤه‌ ژیرانه‌ بكه‌!.. كوره‌ سه‌د ڕه‌حمه‌ت له‌ شێت!.. تۆ بزانه‌ چۆن چۆنین سواری شان و ملی یه‌كدی ده‌بن. 

واژه نیز گل است، گل

 پستانهایت و

هر آنچه مابین‌شان هست

از آن منند، من!

لبهایت و

هر آنچه مابین‌شان هست

از آن منند، من!

اگر که سنگ نیز بخوابد

من سکوت نمی‌کنم!

آخر

برای چشمان زیبای تو

چه کسی نغمه سر بدهد؟

خدا در طول شب

ستاره‌ی آسمانهای باغچه‌گونه را

در آیینه‌ی دریاها می‌شوید.

و من همواره‌

قلبم را باغچه‌ای می‌‌کنم از کلماتی زیبا

چونکه کلمه‌ی زیبا

گل است، گل..

براستی تو از مسافتی هفت شبانه‌روزی

نمی‌بویی کلمه‌ی زیبا را..؟

ترجمه: کریم تاقانه