| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
از اشعار لطیف هلمت: ديوارهاي مقوائي ۱ تا گيسوان افق نسوخت دشنهاي در دست سوار درون گردباد و.. ۲ اي نازنين اين شهر! ۳ كلّهام چشمهي عصر هنگامي ست
|
||
|
|
|
|
|
در روز والنتاین لطیف هلمت عاشقانه به سخن آمد:
گلی در زمین وجود نداشت ازآن شب که من بوسه بر لبان تو زدم خدا رویاندن گل را فرا گرفت.. و آن شب نیز که تو را بوییدم گل قصه تولد خویش را نوشت. بر گرفته از سایت (چاودێر) |
||
|
|
|
|
|
کڕووزانهوه له بهردهم خوای خۆمدا نووسینی: کهریم تاقانه خودایه! دهستم داوێنی گهورهییت ڕهحمهتێ! ژیانم پی ببهخشهوه و بمگێڕهوه بۆ دۆخهکهی جاران.. بمکهوه به عاشقه زهردۆڵهکهی ئهوسا و به دڵخوازهکهی خۆم شادم کهوه تا ترپهی دڵم بچێتهوه سهر ئیقاعهکهی ئهوسای خۆی، تا گۆرانیی ژیان بۆ باڵای بهرز و سینگی پڕ له گوڵهمێخهکی بچڕم و دهستهملانی بم.. تا به پهڕهی دڵم چاوی سهوزی کلڕێژ بکهم و به گڕی ههناسهم زوڵفی چین له سهر چین و قهترانیی شانه بکهم.. خودایه، بمگێڕهوه. بمژێنهوه و بمکهوه به شێت و شهیداکهی جاران. با لهم ئاخر و ئۆخرهی پاییزدا باڵی ههزار پهپوولهی ئێسکسووکی چیرۆکم، چهشنی ئهو گوڵانهی ئهوێ، ههڵنهوهرێ.. با گهرووی ههزار بولبولی خۆشخوانی شێعرم نهتاسێ.. با پرچی ههزار کچی تهڕ و تازهی پهخشانم چهشنی بهفرهکهی ئێره، سپی نهبێ. بمژێنهوه، خودایه...! سوێد پاییزی 2005 |
||
|
|
درباره |
|
|
||
|
|
|
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
||
|
|
نوشته های پیشین |
|
|
شهریور 1388 مرداد 1388 تیر 1388 خرداد 1388 اردیبهشت 1388 فروردین 1388 اسفند 1387 بهمن 1387 دی 1387 مهر 1387 شهریور 1387 مرداد 1387 اردیبهشت 1387 فروردین 1387 اسفند 1386 بهمن 1386 |
||
|
|
آرشیو موضوعی |
|
|
اشعـــار لطیف هلمت اشعـــار قباد جلیزاده اشعـــار محمد سعید حسن |
||
|
|
|
|
|
POWERED BY
BLOGFA.COM |
||
